ผมไม่ได้ปรารถนาจะครองราชย์

มอนสเตอร์ปรากฏตัว มนุษย์เริ่มตื่นรู้ถึงพลังพิเศษ... ยุคสมัยแห่งวันสิ้นโลกได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง

ผมเลือกที่จะปิดตาและปิดปากให้สนิท เพราะหากทำเช่นนั้นเหล่ามอนสเตอร์จะไม่รับรู้ถึงตัวตนและยอมผ่านไปโดยไม่ทำอันตรายแต่ในทางกลับกัน หากผมเผลอลืมตาขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีหรือส่งเสียงเล็ดลอดออกมาแม้เพียงนิด มอนสเตอร์ทุกตัวใน 'อาณาเขต' จะกรูกันเข้ามาฉีกร่างผมเป็นชิ้นๆทันที

ทว่าท่ามกลางความมืดมิดนั้น ผมก็ได้พบกับ 'ฝาแฝด' คู่หนึ่ง

พวกเขาทั้งคู่เหมือนกันตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า กระทั่งตำแหน่งไฝเหนือเรียวคิ้วก็ยังอยู่ในจุดเดียวกันเป๊ะ ทั้งคู่ครอบครองพลังที่แข็งแกร่งจนน่าเกรงขามและมีใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับพระเจ้าลำเอียง

'...ในเมื่อหน้าตาเหมือนกันตั้งสองคน แบบนี้ก็กำไรสายตาเป็นสองเท่าเลยสิ'

เพราะไม่อาจตัดใจทิ้งภาพลักษณ์ที่งดงามนั้นได้ ผมจึงตัดสินใจว่าเราทั้งสามคน—ไม่ขาดไม่เกินไปกว่านี้—จะเอาชีวิตรอดไปด้วยกันอย่างสงบสุข

ผมเคยปักใจเชื่อแบบนั้นจริงๆนะ...

“นี่คิมฮายองมีพวกไม่เจียมตัวแอบคลานเข้ามาซ่อนในโรงเรียนเราด้วยล่ะ?”

“พี่! คนข้างนอกเอาแต่จำสลับว่าฝาแฝดน่ารำคาญพวกนั้นเป็นตัวแทนของโรงเรียนฮานุล! ฉันหงุดหงิดจะตายอยู่แล้วนะ!”

“คุณตัวแทนครับ ผู้รอดชีวิตจากกลุ่ม K-Mart แจ้งว่าอยากขอเข้าพบจะให้ผมพาตัวมาที่นี่เลยไหมครับ?”

...ดูเหมือนว่าจะมี 'อะไรต่อมิอะไร' เริ่มมาเกาะแกะชีวิตผมเยอะเกินไปแล้วสิ

ในวินาทีนั้นไม่มีเวลาให้ใช้เหตุผล ชาจอห์เอื้อมมือไปคว้าข้อมือที่ผอมบางของเด็กหนุ่ม—คิมฮายอง—เอาไว้แน่น แต่ถึงกระนั้น เขากลับไม่กล้าแม้แต่จะลงแรงบีบลงไปจริงๆ

“จ...จะไปไหนน่ะ?”

น้ำเสียงของชาจอห์สั่นเครืออย่างคุมไม่อยู่ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความสับสน ขณะกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือดสัญชาตญาณสัตว์ป่าในร่างกำลังกรีดร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง

เขาปล่อยเด็กหนุ่มตรงหน้าไปไม่ได้... เด็ดขาด

หากยอมปล่อยมือในตอนนี้ นี่อาจเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายระหว่างเขากับเด็กหนุ่มคนนี้ตลอดกาล

เขาไม่เคยรู้จักความรู้สึก 'โหยหา' มาก่อนเลย แล้วมันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? อันที่จริง คำว่าสิ้นหวังนั้นห่างไกลจากชีวิตของฝาแฝดคู่นี้มาก พวกเขาไม่เคยต้องตะเกียกตะกายเพื่อให้ได้อะไรมา ไม่เคยต้องอ้อนวอนขอพรจากสิ่งใด

“...อย่าไปเลยนะ”

เขาไม่รู้วิธีเอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่สละสลวย ไม่รู้วิธีสารภาพความรู้สึกอย่างซื่อตรง เพราะในชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยมีใครสอน ชาจอห์จึงทำได้เพียงอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่เศร้าโศกและโหยหาที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้

“ไม่ได้เหรอ... อย่าไปเลยได้ไหม...”

ฉันจะละทิ้งความโลภที่อยากจะแทรกตัวเข้าไปในโลกของนายโดยไม่เจียมตัว เพราะฉะนั้น... ได้โปรดให้ฉันได้เฝ้ามองโลกใบนั้นอยู่ข้างๆนายต่อไปเถอะนะ