ราวกับไม่เคยรักกัน

"ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นค่ะ ไม่ว่าคุณจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม แต่ฉันจะคิดเสียว่าเป็นแบบนั้น"

แขกผู้มาเยือนในฤดูร้อนของลองฟิลด์... เธอเคยรักอันเซล หลานชายของแบร์อนแห่งฮันทิงตัน ทั้งที่เคยเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก แต่กลับต้องห่างเหินเพราะช่องว่างทางชนชั้น ถึงอย่างนั้นในใจของเธอกลับมีเพียงเขาเสมอมา

จนกระทั่งเขากลายมาเป็นคู่หมั้นของพี่สาวเพียงคนเดียวของเธอ

เอโลอิสแกะมือของอันเซลออกอย่างสงบ ก่อนจะเบือนสายตาไปยังถนนยามค่ำคืนอันยาวไกลที่เธอต้องก้าวเดินต่อไปอย่างโดดเดี่ยว แม้น้ำตาจะร่วงกราว แต่เธอกลับเน้นย้ำคำพูดอย่างหนักแน่นในทุกๆ คำ เพื่อไม่ให้ตัวเองดูอ่อนแอไปมากกว่านี้...

"ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเหมือนหลับตาลงแล้วจะลืมเลือน ใช้ชีวิตราวกับเราไม่เคยรักกัน" "……." "ฉันทำได้ค่ะ"

สิ้นคำนั้นเธอก็หันหลังกลับ ทุกก้าวเดินที่สั่นเทา เธอได้แต่ภาวนาในใจอย่างอ้อนวอน ขออย่าให้เขาเหนี่ยวรั้งเธอไว้อีกเลย เพราะเธอไม่มีอะไรจะพูดกับเขาอีกแล้ว

ทำไมฉันถึงต้องไปตกหลุมรักคุณด้วยนะ หากงานแต่งงานจบลง และได้เห็นพี่สาวยืนอยู่ข้างกายคุณในฐานะภรรยา ถึงตอนนั้นฉันจะยอมรับทุกอย่างได้จริงๆ หรือเปล่า

มันคือค่ำคืนที่ราวกับชีวิตได้แตกสลายลงเป็นชิ้นๆ วันคืนที่เคยเชื่อมั่นในความรัก กลับรู้สึกห่างไกลออกไปจนลิบตา