พอลองให้รุ่นพี่ชมรมวรรณกรรมตัวเล็กน่ารักผู้รอบรู้มานั่งบนตัก หลังจากนั้นเธอก็มาหาเพื่อขอนั่งตักผมทุกวันเลย

อยู่มาวันหนึ่ง เก้าอี้ในชมรมวรรณกรรมถูกชมรมอื่นขอยืมไปจนเหลืออยู่เพียงตัวเดียว

คาเครุกับยูซุเริ่มโต้เถียงกันเล็กน้อย เพราะต่างฝ่ายต่างพยายามเกี่ยงให้อีกฝ่ายเป็นคนนั่งเก้าอี้ตัวที่เหลืออยู่นั้น ต่างคนต่างก็อยากให้อีกฝ่ายได้นั่งมากกว่าตัวเอง และด้วยความหวังดีที่มีให้กันทำให้ไม่มีใครยอมใครจนหาข้อสรุปไม่ได้—แต่สุดท้าย ความเห็นของยูซุก็เป็นฝ่ายชนะ ทำให้คาเครุลงเอยด้วยการต้องนั่งเก้าอี้ตัวนั้นเพียงลำพัง

คาเครุรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นคนเดียวที่ได้นั่ง แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็เกิดไอเดียบรรเจิดขึ้นมา

“ในเมื่อผมเป็นคนนั่งเก้าอี้ ถ้าผมกลายเป็นเก้าอี้ซะเอง แล้วให้รุ่นพี่ยูซุนั่งบนตักผม... แบบนี้มันก็น่าจะใช้ได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

...นั่นคือสิ่งที่เขาคิดล่ะนะ