(จบ) (เรื่องสั้น) รูมเมทของผมดันเป็นไอ้โรคจิตจอมวางแผน

"หนึ่งเดือนแล้ว..." หลินเหลียนซี เดินกลับบ้านพร้อมกับความรู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งคอยจับจ้องเขาอยู่ห่างๆ ผู้ชายคนนั้นสะกดรอยตามเขามานานถึงหนึ่งเดือนเต็ม ทุกๆ วันหลินเหลียนซีจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่าอึดอัดนั้น

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นเตือน เขารู้ดีว่ามันคือข้อความคุกคามจากไอ้โรคจิตนั่น

[เบบี้ คุณน่ารักจัง น่ารักจนผมอยากจะขังคุณไว้ให้ผมน่ารักใส่แค่คนเดียว]

[เบบี้ทำตัวไม่ดีเลยนะ ทำไมถึงไปยิ้มให้คนอื่นล่ะ? เด็กดื้อต้องถูกล็อคไว้นะครับ]

[เบบี้ อย่าเดินเร็วนักสิ เดี๋ยวล้มขึ้นมาผมจะปวดใจนะ...]

เขาเร่งฝีเท้าเพื่อหนีจากสายตาที่เหนียวหนะนั่นกลับไปที่บ้าน แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขากลับพบช่อกุหลาบสดใสวางอยู่ในห้องนั่งเล่น พร้อมการ์ดที่เขียนว่า...

[ที่รัก: ของขวัญชิ้นนี้ชอบไหมครับ? ผมช่วยทำความสะอาดบ้านให้ด้วยนะ ชมผมหน่อยสิ (^w^)]

หลินเหลียนซีโยนดอกไม้ทิ้งแล้ววิ่งหนีออกจากบ้านทันที!