
อาศัยข้อมูลในเว็บบอร์ด สร้างโลกใต้พิภพในมังงะขึ้นมา
คำถาม: รู้สึกยังไงบ้าง เมื่อตัวประกอบอย่างคุณดันไปผูกกับระบบโดยไม่ตั้งใจ แถมยังถูกบีบให้เดินบนเส้นทางผู้กอบกู้โลก?
ซื่อเย่: ขอบคุณที่ชวนมาตอบครับ ตอนนี้ผมตายไปแล้ว อยากได้อะไรก็เผากระดาษเงินกระดาษทองมาให้แล้วกัน แต่ก็นะ... ถึงเผามาผมก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี เหอะ—ผมหลับตาแกล้งตายต่อไปดีกว่า
—
ซื่อเย่ ชายหนุ่มผู้มีพลังพิเศษสุดแสนจะเรียบง่ายอย่างการ "วาดดอกไม้" ถูกระบบบังคับผูกวิญญาณเข้าอย่างจัง
เขาก็เพิ่งรู้เดี๋ยวนั้นเองว่าโลกที่เขาอยู่อาศัยมาตลอด แท้จริงแล้วคือมังงะแนวยอดมนุษย์ในเมืองใหญ่ที่พล็อตเรื่องล่มสลายไปแล้วในชื่อ 'ตำนานเหนือธรรมชาติฉบับเมืองกรุง'
ระบบสั่งให้เขาขึ้นเป็นผู้กอบกู้ เพื่อหยุดยั้งฉากจบดั้งเดิมที่โลกมนุษย์จะถูกฝูงผีหมื่นตนรุกรานจนพินาศ
ซื่อเย่: "แล้วจะให้ฉันกอบกู้โลกยังไง? เอาดอกไม้ฟาดวิญญาณพวกนี้ให้ตายงั้นเหรอ?"
ระบบจึงงัดไม้ตายสุดท้ายออกมา:
[สูตรโกงระดับทอง: เปลี่ยนศรัทธากลายเป็นความจริง — หากนักอ่านในฟอรั่มมังงะเชื่อว่าคุณมีพลังอะไร พลังนั้นจะกลายเป็นความจริงขึ้นมาทันที]
เมื่อมังงะตอนใหม่ถูกอัปโหลด:
"พ่อหนุ่มรูปหล่อคนนี้ใครกัน? ในพล็อตเดิมไม่มีเขานี่นา"
"เห๋! หรือจะเป็นพระเอก(ลับ)ที่ซ่อนตัวอยู่? ดูลายเส้นสิ... คนวาดอัปเกรดฝีมือแล้วเหรอ?"
...
ขณะที่ซื่อเย่ใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์อย่างมีความสุข บางทีก็เนียนหยิบยืมรัศมีพระเอกมาใช้บังหน้าไปวันๆแถมยังแอบไปอู้งานอยู่ในแดนวิญญาณ แต่กระแสความนิยมของเขาในฟอรั่มกลับพุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่
จนกระทั่งวันนั้นมาถึง...
ฝูงวิญาณนับหมื่นตนพังทลายเขตแดนเพื่อรุกรานโลก
ทีมพระเอกสู้จนหมดเรี่ยวแรง
รอยแยกสีเลือดกรีดทำลายท้องฟ้าจนขาดสะบั้น
ซื่อเย่ยืนตระหง่านอยู่ภายใต้รอยแยกนั้น เขาหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มบางเบา
เส้นผมสีขาวราวกระจุกหิมะ ดวงตาทอประกายสีทองหลอมเหลว
"อย่าร้องไห้เลย ผมก็แค่... ทำในสิ่งที่อยากทำเท่านั้น"
หลังจากวันนั้นทีมพระเอกต่างตกอยู่ในความสิ้นหวัง ฟอรั่มมังงะระงมไปด้วยการไว้อาลัย
ทุกคนเชื่อหมดใจว่าเขาเสียสละชีวิตเพื่อโลกใบนี้
มีเพียงซื่อเย่เท่านั้นที่รู้ความจริง—
เขาน่ะ...ตายจริงของแท้เลยล่ะ
ก็เพราะเขาเพิ่งได้รับ "หนังสือแจ้งการจ้างงาน" จากขุมนรกมาน่ะสิ!
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับคุณซื่อเย่ ที่ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง 'ประมุขสูงสุดแห่งปรโลก']
[สถานที่ทำงาน: ขุมนรกใต้พิภพ, เมืองผีโหย่วตู]
[คำแนะนำเพิ่มเติม—]