ห้ามทำให้เชื่องโดยพลการ!

“มาเป็นแพทย์ประจำตัวให้ผมได้ไหม?”

ดวงตะวันแห่งดิบัว ดาบอันเจิดจรัสแห่งทิศเหนือ ชายหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบที่ใครต่างก็ยกย่องยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนสมคำร่ำลือ อิเรเน่มองเขาแล้วคิดว่าเขาเหมือนมันฝรั่งที่ถูกแม่บ้านผู้ชำนาญการปอกจนเกลี้ยงเกลา เรียบเนียนไร้ซึ่งร่องรอยใดๆ ทว่าน่าเสียดายที่เธอไม่สนใจคนที่ไม่มีตำหนิ อิเรเน่จะมองแต่เพียงคนที่แตกสลายและเต็มไปด้วยบาดแผลเท่านั้น เหมือนกับตัวเธอเอง

“ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ” “แต่ผมดูแลตัวเองไม่ได้”

แต่เขากลับคอยหยิบยื่นความใจดีให้เธออยู่เรื่อย ชายหนุ่มที่ถือเป็นเรื่องปกติในการปล่อยให้คนอื่นรอคอยกลับมายืนรอเธอ และชายหนุ่มที่ถือเป็นเรื่องปกติในการหันหลังเดินจากไปก่อนกลับเริ่มคุ้นเคยกับการมองดูแผ่นหลังของเธอ เขาสั่งคนออกตามหาเธอที่หลงทาง และยื่นมือมาให้หน้าขบวนรถม้า

ในวินาทีนั้น อิเรเน่ก็ตระหนักได้ว่า เขาไม่ใช่มันฝรั่งที่เรียบเนียน แต่เป็นมันฝรั่งที่เน่าเสียอยู่ภายในต่างหาก