ทะลุมิติมาอยู่ในเรื่องผี แต่ก็ยังต้องทำงานซะงั้น

[คำทำนายวันสิ้นโลก : บันทึกสำรวจความมืด]

กดเข้าไปที่ลิงก์หน้านั้น

ทันใดนั้นหน้าเว็บที่ควรจะเต็มไปด้วยข้อความคุ้นตากลับ...

"เอ๊ะ?"

ผมกะพริบตาปริบๆ

[วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว]

[ขอขอบพระคุณอย่างยิ่ง]

นั่นคือทั้งหมด

หน้าเพจสีขาวโล่งโจ้งมีเพียงแค่สองประโยคนี้ปรากฏอยู่โดยไม่มีเอฟเฟกต์อะไรเลย

"......."

ตึบๆ, ผมลองเคาะไปทั่วหน้าจอ แต่หน้าเว็บก็ไม่มีการตอบสนอง

'ตัวเว็บไซต์บินไปแล้ว... งั้นเหรอ?'

เหลือไว้แค่หน้านี้เนี่ยนะ?

'เดี๋ยวก่อน... เดี๋ยวนะ'

ผมรีบสลับกลับไปที่หน้าเพจ 〈บันทึกสำรวจความมืด〉 อีกครั้ง

[วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว ขอขอบพระคุณอย่างยิ่ง]

จะว่าไปแล้ว

'....ทำไมประโยคที่สองถึงไม่มีเครื่องหมายมหัพภาค ล่ะ?'

พิมพ์ผิดเหรอ?

แต่ทว่าความรู้สึกผิดปกตินั้นยังคงเกาะติดหนึบอยู่บนสันหลังชวนให้ตะขิดตะขวงใจ

ราวกับ... ตอนที่กำลังสำรวจ 'ความมืด'

เวลาที่มองข้ามอะไรบางอย่างไปในเรื่องสยองขวัญ สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดที่กะพริบเตือน... ความรู้สึกนั้นมันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

"......."

ผมแคปเจอร์หน้าจอนั้นเอาไว้

แล้วเปิดในแอปพลิเคชันแต่งรูป ปรับความสว่างและความอิ่มตัวของสี

ตั้งค่าขอบเขต แล้ววินาทีที่ปรับค่าความเปรียบต่างให้สุดโต่ง....

"......!!"

มันก็เผยออกมาให้เห็น.

ผมตัวแข็งทื่อ.

[หลังจากที่คุณเดินทางกลับบ้าน]

[วันสิ้นโลกได้มาถึงแล้ว.]

[ขอขอบพระคุณอย่างยิ่ง]

[คุณ (ชื่อของคุณ).]