จบ | สายน้ำไหลไม่เน่าเสีย

พระเอกยันเดเระโรคจิต ธงดำค่าา

หมู่บ้านที่คับแคบและโดดเดี่ยวขนาดนั้น ไม่มีคนนอกหน้าใหม่เข้ามาอีกแล้ว
เพราะงั้น นักเรียนย้ายเข้าจากโซลที่โผล่มาแบบกะทันหันจึงกลายเป็นเรื่องแปลกใหม่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ชามูกยอม

เขาคือเจ้าของคฤหาสน์ต้นคามิเลียสีแดงในหมู่บ้านที่ฉันใช้ชีวิตอย่างอดทน เหมือนถูกกดทับมาตลอด
ถึงจะรู้สึกแปลกและสงสัย แต่ก็คิดว่าไม่มีเหตุผลต้องสนใจ และคงไม่มีวันต้องไปข้องเกี่ยวกัน
ฉันมั่นใจว่าเขาจะเป็นแค่คนที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป เหมือนฤดูกาลที่หมุนเวียน หรือเหมือนลมที่พัดเฉียดไปโดยไม่หยุดนิ่ง

“สวัสดี ซาอึน”

ทั้งที่แม้แต่คนในหมู่บ้านยังไม่เรียกชื่อฉัน แต่หมอนั่นกลับเรียกมันออกมา

“เธอใส่ชุดนักเรียนแล้วดูเข้ากว่านะ”

ถ้าเขาไม่แสดงความสนใจที่ชวนให้สงสัยแบบนั้นก็คงดี