การไถ่ถอน กับความโหดร้ายนั้น

หญิงสาวสามัญชน
โอลิเวียไม่เคยสร้างภูมิคุ้มกันให้กับคำพูดที่น่ารังเกียจนั่นได้เลย ต่อให้จะมีฉายาอย่างนักศึกษาสตรีคนแรก หรือผู้สำเร็จการศึกษาระดับเกียรตินิยมอันดับหนึ่งก็ไม่มีความหมาย

ทว่าวันหนึ่ง
ราชวงศ์เฮรอดได้ยื่นดอกไม้แห่งราชวงศ์ โนอาห์ แอสทริด มาให้เธอ
ถึงจะรู้สึกว่ามันเป็นดอกไม้ที่เต็มไปด้วยยาพิษ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรับไว้

และเธอก็ไม่อาจไม่รักดอกไม้ที่เพิ่งเคยจับเป็นครั้งแรกได้
เพราะมันเปรียบเสมือนการไถ่ถอน

“เจ้าหญิงอยู่ที่ไหน? วันนี้มีกำหนดการจะไปร่วมงานกับข้าไม่ใช่หรือ?”
แม้แต่ราชาแห่งเฮรอดผู้เย็นชาและถือตัว พ่อสามีของเธอก็ด้วย

“โอลิเวีย ถ้าโนอาห์ทำอะไรให้ไม่พอใจ บอกแม่ได้ทุกเมื่อนะ”
แม้แต่ราชินีผู้เลอโฉม แม่สามีของเธอก็ด้วย

“วันนี้จะอยู่กับผมใช่ไหมครับ?”
แม้กระทั่งน้องเล็กสุดของราชวงศ์ผู้แสนน่ารักก็ยังรักโอลิเวีย

ยกเว้นคนเพียงคนเดียว สามีของเธอ โนอาห์ แอสทริด

เขาสวมรองเท้าให้เธอขณะคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า และจ่อแก้วน้ำที่ริมฝีปากเพื่อให้เธอดื่ม
จากนั้นเขาก็กระซิบด้วยใบหน้าอันงดงามนั้นอย่างโหดร้ายว่า

“ลองคิดดูให้ดีว่าสิ่งที่ข้าควรได้รับจากการแต่งงานกับเจ้า และสิ่งที่เจ้าต้องจ่ายเป็นค่าตอบแทนให้ข้าคืออะไร ไม่ใช่เรื่องยากอะไรไม่ใช่หรือ”

สิ่งที่เธอต้องจ่ายเพื่อแลกกับการไถ่ถอนนั้น
คือสิ่งที่เธอรังเกียจที่สุดในโลก

โนอาห์มองดูการไถ่ถอนของเขาที่ตกลงไปสู่ผืนทะเลด้วยสายตาเลื่อนลอย

“โอลิเวีย!!!!”

ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเธอกำลังสิ้นใจพร้อมกับเลือดสีแดงฉานที่ไหลริน

โนอาห์เพิ่งจะเข้าใจในตอนนั้นเอง
ว่าเพียงแค่การดำรงอยู่ของเธอก็คือการไถ่ถอนอยู่แล้ว
ค่าตอบแทนของการไถ่ถอนไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องจ่าย แต่เป็นสิ่งที่เขาควรจะเป็นคนจ่ายต่างหาก